John Major

Kariera polityczna

W 1964 r. Major wystartował w wyborach do rady Lambeth Borough i wybory te niespodziewanie wygrał. W radzie był przewodniczącym komisji budownictwa, odpowiadajac zbytnio budowę sieci osiedli mieszkaniowych. W maju 1971 r. przegrał wybory i utracił pozycja w radzie. W 1974 r. podjął próbę dostania się do Izby masy w okręgu St Pancras North. rejon ów był toż tradycyjnie laburzystowski i Major wybory te przegrał. W listopadzie 1976 r. został wybrany przez lokalny zespół Partii Konserwatywnej w Huntingdonshire w charakterze aspirant w tym okręgu w najbliższych wyborach. Wybory te odbyły się w 1979 r. i zapewniły Majorowi pozycja w parlamencie.

Okręg Majora został zlikwidowany w 1983 r. Major wystartował wobec tego w okręgu Huntingdon i powtórnie wygrał wybory. Wygrywał również w latach 1987, 1992 i 1997. Wybory 1992 r. wygrał spośród rekordową przewagą 36 230 głosów.

W 1981 r. został parlamentarnym prywatnym sekretarzem, zaś w 1983 r. asystentem whipa. W 1985 r. został podsekretarzem stanu w ministerstwie zabezpieczenia socjalnego. W 1986 r. został ministrem stanu w tym departamencie. Po wyborach 1987 r. został członkiem gabinetu w charakterze zaczynający się sekretarz skarbu. 24 lipca 1989 r. został ministrem spraw zagranicznych. Na tym stanowisku pozostał raptem przez 3 miesiące, obejmując po pewnym czasie stanowisko Kanclerza Skarbu. Major przedstawił projekt raptem jednego budżetu (była to zbytnio jednym zamachem pierwsza przekaz telewizyjna tego wydarzenia).

Po rezygnacji urzędującej szef rządu Margaret Thatcher w wyborach na lidera konserwatystów w 1990 r. Major został jednym spośród kandydatów w drugiej turze głosowań. Jego kontrkandydatami byli Michael Heseltine i Douglas Hurd. 27 listopada obyło się głosowanie, które wygrał Major uzyskując 185 głosów. nazajutrz niekonwencjonalny przewodzący Partii Konserwatywnej udał się do Pałacu Buckingham, dokąd dama Elżbieta II powołała go na przedstawienie premierowe Wielkiej Brytanii.