John Major

Na czele Rządu Jej Królewskiej Mości

Początek rządów Majora przypadł na czas kryzysu w Zatoce Perskiej, kiedy irackie wojska Saddama Husajna zajęły Kuwejt. w toku wojny odegrał ważną rolę w przekonaniu prezydenta USA George'a Busha aż do utworzenia stref zakazu lotów w celu ochrony Kurdów i Szyitów.

Podczas pierwszego roku rządów Majora nastąpił zastój oszczędnościowy Wielkiej Brytanii. W nadchodzących wyborach 1992 r. partii rządzącej nie dawano wielkich szans na reelekcję. Pewnym kandydatem na przyszłego premiera był lider Opozycji Neil Kinnock. Major prowadził kampanię wyborczą na ulicach, niejednokrotnie przemawiając z przenośnych platform (tzw. soapbox). Te działania zyskały dla konserwatystów krocie poparcia i przyczyniły się aż do nieoczekiwanego zwycięstwa Partii Konserwatywnej, jakkolwiek prymat w parlamencie stopniała aż do 21 głosów.

Niedługo po wyborach, 16 września 1992 r., doszło aż do tzw. Czarnej Środy, kiedy to w konsekwencji ataków spekulanckich i podwyższeniu stóp procentowych przywództwo Majora zobowiązany był zrezygnować funta szterlinga z systemu ERM. Spowodowało to zakłócanie ekonomiczny, zanik wielu przedsiębiorstw oraz załamanie się rynku mieszkaniowego. W tej sytuacji Major rozważał swoją dymisję, aż do której w skrócie nie doszło.

Po kilku miesiącach położenie gospodarcza poprawiła się, jakkolwiek w takim razie uwagę opinii publicznej przyciągnął spór jaki rozgorzał w środku Partii Konserwatywnej na sprawa integracji europejskiej. Aminozje wystąpiły na tle sporu o ratyfikację traktatu z Maastricht z 1992 r. Wywołał mąż krytykę w partii oraz w rządzie. Ratyfikację poparła laburzystowska opozycja, jakkolwiek krytykowała poszczególne fragmenty traktatu. "Zbuntowało" się również 23 konserwatywnych deputowanych (tzw. "Maastricht Rebels"), co spowodowało, iż przywództwo utracił większość w Izbie pospólstwo i rozprawa naukowa nie został ratyfikowany. 23 lipca 1993 r. Major zarządał głosowania ponad wotum zaufania dla swojego gabinetu. Uzyskał je większością 40 głosów. 2 sierpnia w skrócie Wielka Brytania ratyfikowała traktat.

Lata 1992-1993 ówczesny okresem licznych skandali obyczajowych w Partii Konserwatywnej, które ówczesny od chwili razu nagłaśniane przez tabloidy. David Mellor, Dvid Ashby, lord Caithness, Alan Amos, Tim Yeo oraz Michael Brown byli zamieszani w skandale seksualne. Graham Riddick, David Tredinnick, Tim Smith oraz Neil Hamilton byli oskarżeni o przyjęcie łapówek od chwili biznesmena Mohameda Al Fayeda. Spowodowało to, iż na konferencji Partii Konserwatywnej w 1993 r. Major zainicjował politykę "Powrotu aż do korzeni" (Back to Basics), to znaczy aż do tradycyjnych rodzinnych wartości. konfrontacja wiarus ta nie przyniosła tymczasem żadnych rezultatów i została zaniechana.

Niedługo po objęciu urzędu premiera Major nawiązał negocjacje z Tymczasową IRA. We wrześniu 1994 r. IRA ogłosiła zawieszenie broni, które przetrwało aż do lutego 1996 r.

22 lipca 1995 r. spory w Partii Konserwatywnej osiągnęły taki stopień, iż Major podał się aż do dymisji i zapowiedział własny start w wyborach na lidera. przeciw niemu wystartował minister ds. Walii John Redwood. Major wygrał te wybory uzyskują 218 głosów wobec 89 oddanych na Redwooda. Wygrane wybory nie poprawiły tymczasem pozycji Majora w Partii Konserwatywnej. W grudniu 1996 r. przywództwo utracił większość w Izbie Gmin. 17 marca 1997 r. zarządził wybory aż do Izby Gmin. miał nadzieję, iż podwyższenie oszczędnościowy poprawi notowania jego partii.

Wybory 1997 r. zakończyły się największą klęską konserwatystów po 1832 r. W nowym parlamencie wsad Konserwatywna uzyskała 165 miejsc. prymat zwycięskiej Partii Pracy wynosiła 179 głosów. Major wygrał w swoim okręgu wyborczym przewagą 18 140 głosów. 2 maja oficjalnie przekazał pieczęcie premiera królowej Elżbiecie. władczyni powołała na premiera lidera laburzystów, Tony'ego Blaira.